Örnek HTML sayfası
Bugun...


Selma SAYAR


Facebookta Paylaş









ORTADOĞU’DA KADIN OLMAK
Tarih: 01-02-2020 13:47:00 Güncelleme: 01-02-2020 13:47:00


Edip Cansever’in Mendilimde Kan Sesleri şiirinde söylediği gibi " İnsan yaşadığı yere benzer." Biz farkında olalım ya da olmayalım, içinde yaşadığımız coğrafya, koşullar, sosyal ve kültürel ortam, hayatımızı önemli ölçüde etkiler ve hatta kısmen de şekillendirir.

 

Adına Ortadoğu denilen ateşten bir çemberin içindeyiz. Bu öyle bir ateş ki hiç sönmez.    Ortadoğu'da kadın olmak hayata yenik başlamaktır. Hani o masallarda anlatılan "elmanın yarısı erkekse, diğer yarısı kadın" ninnisinin yeri yoktur bu coğrafyada. Doğduğu andan itibaren ağır bir sorumluluk yüklenir sırtına. Tercihen erkek çocuk olmak üzere, çok çocuk doğurmak boynunun borcudur. Doğurduğu çocukların adına hayal kurmaları bile yasaktır. Tel örgülerle çevrilidir her yanı. Ne tarafa koşsa çarpar, kanar kadınların, çocukların bedenleri. Bir tek oyuncakları vardır: silah. Onların oyun topları, bebekleri, topaçları da ateştir! Ne elma şekerinin şeklini ne de tatlarını tatmışlıkları ve bilmişlikleri vardır!

 

Ortadoğu'da kadının kaderi, yıllardır sürmekte, sürdürülmekte olan haksız, hukuksuz, adaletsiz, kirli bir savaşın içinde büyümektir. İçi kan ağlayarak nefer vermektir o kirli savaşa. Üzüntüsünü belli etmez; içine akıtır acısını, sızısını ve hatta gözyaşını! Dışına akıtırsa; güçsüz görünür, zayıf bilinir, yenilgiyi kabul etmiş sayılır!

 

Bu coğrafyada kadın sıfır noktasında olmak demektir. Çoğu şeye sahip değildir. Birileri onlar adına kararlar alır, hükümler verir. Onlara düşen görev ise, boyun eğmek ve kabullenmektir! Duygularının, düşüncelerinin, istek ve beklentilerinin önemi yoktur. Sevmek, sevilmek uzak duygulardır. Sır gibi saklarlar gizli kalmış sevdalarını yüreklerinde. Gökyüzüne uçurulmuş balon misali, hiç olmayacak hayaller kurarlar ve kurdukları hayallere dalarlar; saf ve tertemiz duygularla bir gün gerçekleşebileceğine inanarak, kendilerini avuturlar!

 

Bu satırları karalarken, Neval El Saddavi'nin, 1984 yılında yayımlanan "Sıfır Noktasındaki Kadın" kitabı düştü aklıma. Bir kadının başından geçen gerçek olayları anlatır. Roman, Mısırlı bir hayat kadını olan Firdevs'in, Kanatır Cezaevi'ndeki son günlerinde El Saddavi ile görüşmeyi kabul etmesiyle başlar. Romanın kahramanı Firdevs, adam öldürmekten idama mahkûm edilmiştir. Cezaevine girene kadarki dramatik hayatını, doktor ve yazar olan El Saddavi'ye anlatır.

 

Firdevs küçük yaşta ailesini kaybettikten sonra kahrolası açlıkla ve çocuk yaşta da tecavüzle tanışır. Giderek yazgısı onu, hiç istemediği bir yaşama savurur. Savrulduğu yaşam ise; hayat kadınlığıdır! 'Bedenini sunarak' geçimini sürdüren bir fahişe olarak, yaşamaya devam eder...

 

Başından geçen onlarca olaydan birinin sonunda cezaevine düşer, yargılanır ve idama mahkum edilir. Artık idamlıktır; çaresizliğin ve umutsuzluğun sarmalında, ölümle yaşam arasındaki bir alanda gidip gelir...

 

Ortadoğu'da kadın olmak, siyah bir peçenin ardından renksiz bakmaktır hayata ve dünyaya. Siyahın dışındaki bütün renkler ölüdür. Duman rengiyle bakar ve görür her şeyi. Gece-gündüz tektir, karanlıktır. Herkesin her şeyi sakındığı gibi, güneş bile sakınır yüzünü. Kadının adı yoktur burada. Cehaletin öznesidir. 'Sırtından sopa, karnından sıpa' eksik edilmez! "Kocasından sonra kalkıyorsa, kapında tutma, at" diyen atasözleriyle beslenen, ataerkil bir toplumun ferdidir o.

 

"Dünyanın hiçbir yerinde kadınlar, bu coğrafyadaki kadınlar kadar acı çekmedi, çekmiyor..." demiştim bir yazımda. Ne yazık ki yazgıları bir türlü değişmedi, değişmiyor.

 

Sözün özü, Ortadoğu'da kadın olmak; toplumsal adaletsizlikle, kimliksizlikle, yok sayılmışlıkla beraber yaşamak demektir! Cinsel, ruhsal ve bedensel olmak üzere, her türlü şiddete maruz kalmak demektir! Töre ve namus cinayetlerinin mağduru ve kurbanı olmak demektir.

 

Yazımı, kadın ruhunu anlayan, önemini bilen, kadına değer veren, yaşam arkadaşı, dava yoldaşı olarak gören dizelerle bitirmek istiyorum. Nazım'ın meşhur " Kadın" şiiriyle.

 

"Kimi der ki kadın
Uzun kış gecelerinde yatmak içindir.
Kimi der ki kadın
Yeşil bir harman yerinde
Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.
Kimi der ki ayalimdir,
Boynumda taşıdığım vebalimdir.
Kimi der ki hamur yoğuran.
Kimi der ki çocuk doğuran.
Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal.
O benim kollarım, bacaklarım, başımdır.
Yavrum, annem, karım, kız kardeşim,
Hayat arkadaşımdır."

 

 

 



Bu yazı 893 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

ÇOK OKUNAN HABERLER
  • BUGÜN
  • BU HAFTA
  • BU AY
708 Okunma
440 Okunma
432 Okunma
416 Okunma
409 Okunma
398 Okunma
388 Okunma
369 Okunma
365 Okunma
363 Okunma
360 Okunma
356 Okunma
YAZARLAR
SON YORUMLANANLAR
YUKARI